𝐃𝐈𝐆𝐈𝐓𝐀𝐋 𝐓𝐈𝐍 𝐈𝐃 !
Digital TIN ID online assistance 💯✅


PLAN KUMUHA NG TIN ID PERO :


✅ AYAW MAPAGOD
✅ AYAW PABALIK-BALIK.
✅ WALANG ORAS PUMILA
✅ MALAYO SA BIR BRANCH
✅ HINDI MAKA-ABSENT SA TRABAHO.
✅ NATATAKOT MAREJECT ANG APPLICATION
✅ TAMAD SA MADAMING PASIKOT-SIKOT.


WE OFFER ONLINE PROCESS PO. ORIGINAL DIGITAL TIN ID, HASSLE FREE. 💯 SCANNABLE ID, MAS LEGIT PA ITO SA FAKE MONG FRIEND. ILALAMINATE MO NALANG.


PURPOSES;


✔️ CAR LOAN
✔️ MOTORCYCLE LOAN
✔️ BUSSINES PURPOSE.
✔️ MONEY REMITTANCE.
✔️ BANK REQUIREMENTS
✔️ WORK REQUIREMENTS.
✔️ PAGIBIG HOUSING LOAN
✔️ SELF IDENTIFICATIONS ID
✔️ PANG KUHA NG DRIVERS LICENSE.


PM ME FOR INQUIRIES 🫶🏻


❌ TAKE NOTE : WE ARE NOT SELLING THE TIN ID NOR THE TIN NUMBER!! WHAT WE ARE OFFERING IS THE ASSISTANT AND CONVENIENCE ON YOUR PART, TENKYU!! 🤗


#followerseveryone #fbreelsfypシ゚viral #fbreelsfypシ゚ #fbreels #voterscertificationfromintramuros #pyfツviral_ #fbreelsvideo #everyonehighlightsfollowers


#TINID #PHILHEALTHID
#TINregistration #PHILHEALTH #orus #tin #digitaltinid #digitaltin #tindigital #BIRREGISTERED #BIRRegistration #firsttimejobseeker #bir1904 #bir1905 #BIRFORMS #taxidentificationnumber
#BIR #TIN #orusbir #orusnumbering


📩PM FOR MORE INFORMATION!


@highlight

ANG KUTSARA AT TINIDOR
Sabi ng kutsara: “May future tayo.”
Sabi ng tinidor: “Sure ka?”
“May spoon-tential tayo.” 😂

ANG KUTSARA
Bakit hindi nag-away ang kutsara at tinidor?
May spoon-decision silang ginawa. 😂

Napahinga ako nang malalim at muling binalik ang tingin sa kusina. Mula rito ay naririnig ko ang kalansing ng mga kaldero at kubyertos.


Mukhang naghahain na si Andrea.


“Tsk.” Napakamot ako sa ulo ko at napagdesisyunan nang sumunod doon.


“Ulol! Kahit ilang daang ligo pa ang gawin mo, p’re, hindi mo mahahabol ang kagandahang lalaki ko. Lamperouge ata ‘to! ’Di ba, Pa?”


Napahinto ako sa paglalakad nang tawagin ako ni Azure. Lumingon ako sa kaniya.


“Ha?” naguguluhang tanong ko. Hindi ko kasi masyadong naintindihan ang sinabi niya dahil abala ako sa pag-iisip doon sa tomboy.


“Mas guwapo ako kay Azure ’di ba, Tito?” tanong naman ni Cody.


“Pa, huwag mong pinapakinggan ang mga kalokohan ng isang ’yan,” sabi na naman ni Azure.


Napakamot na lang ako sa ulo ko dahil anak ng patola! Hindi ko na nasundan si Andrea.


“Ha-ha. Oo nga naman, huwag na kayong magtalo dahil hangga’t dugong Lamperouge ang dumadaloy sa mga ugat n’yo, asahan n’yo na ang kaguwapuhang taglay n’yo. Mas guwapo nga lang ako,” sabi ko sa mga bata para matigil na sila sa pagtatalo sa isang usaping matagal naman nang napatunayan kung sino ang totoong pinagpala sa kaguwapuhan.


“Anak ng tinola! Parang hindi naman tama—”


“Azure,” seryosong tawag ko sa pangalan ng anak kong halata naman kung kanino nagmana ng kaguwapuhan.


“Kumain na muna tayo,” pinal na sabi ko at tiningnan silang lahat nang makahulugan at tumingin sa kusina. Mukha namang nakuha nila ang nais kong ipahiwatig dahil sabay-sabay silang tumango at sumunod sa akin.


Naabutan namin si Andrea na naglalagay ng mga plato sa lamesa at sa isang tingin ay nagkaniya-kaniya sila sa pagkilos upang tumulong.


“Ma, tulungan ka na namin!” sabi ni Ryuu at lumapit kay Andrea. Ganoon din ang ginawa ng iba at tumulong.


Mayroong tumulong maglagay ng mga plato, platito, kutsara’t tinidor, at kung ano-ano pang mga kailangan sa lamesa.


Mayroong kumukuha ng tubig at juice sa refrigerator.


Mayroong nagsasandok ng ulam at kanin.


“Wengya! Ang bango ng ulam, ’di ba, Cody?” nakangiting tanong ni Azure habang nilalapag ang ulam sa gitna ng mesa.


Tumango-tango si Cody bago sumagot. “Pakingteyp! Mukhang marami-rami ang makakain ko ngayon, ah!”


“Yep, me, too. This one’s my favorite dish,” pagsang-ayon naman ni Lovelle habang umaayos na ng upo na sa puwesto niya.


Hindi nagsasalita si Andrea habang abala kaming lahat sa paghahanda. Naka-focus lang siya sa pag-aayos ng mesa. Parang mag-isa sa mundo niya at malalim ang iniisip. Hindi rin kakikitaan ng emosyon sa mukha.

Guro: Juan, bakit pumasok kang may dalang kutsara at tinidor?
Juan: Ma'am, sabi niyo po kasi kahapon, "Cramming is bad, so digest your lessons well!"

Bakit nag-break ang kutsara at tinidor? Kasi fork-ever wasn’t possible.

🌑 SA TAKIPSILIM, HINDI KA NAG-IISA


📍 BAHAGI 1: ANG ORAS NA NAGTATAGO ANG ARAW

Sa baryo ng Balete, may isang panahon na kinatatakutan ng lahat — ang takipsilim. Hindi ito gabi, hindi na umaga. Ito 'yung sandaling humihinto ang mundo, kung saan ang langit ay nagiging kulay dugo at abo, at ang hangin ay biglang lumalamig kahit walang hangin. Sabi ng mga matatanda, sa oras na ito, ang pagitan ng mundo ng mga buhay at ng mga patay ay nagiging manipis na parang papel. At kapag hindi ka nag-iingat, may makakausap ka na hindi na dapat naririto pa.

Labing-anim na taong gulang si Tala. Isang hapon, habang naghihintay siya ng kanyang lola sa labas ng kanilang lumang bahay, napansin niyang biglang nagbago ang kulay ng langit. Ang mga ibon ay biglang tumahimik. Ang mga aso sa paligid ay huminto sa pagtahol at tumingin lahat sa iisang direksyon — sa masukal na gubat sa likod ng kanilang bahay. Ang orasan sa dingding ay huminto sa 5:47 ng hapon — eksaktong oras ng takipsilim.

"Lola?" tawag niya nang mahina. Walang sumasagot. Kanina lang ay nasa loob ito, naghahanda ng hapunan. Ngayon, tahimik ang buong bahay, tila walang tao. Ang tanging naririnig niya ay ang sarili niyang pagtibok ng puso — tibok... tibok... tibok... — na parang may kasabay na isa pang tibok na hindi galing sa kanya.

Tumayo siya at dahan-dahang pumasok sa bahay. Ang sahig na kahoy ay hindi kumakalansing — parang ayaw ring gumawa ng ingay. Sa kusina, nakita niya ang kanin na nakalagay sa mesa, mainit pa, pero walang tao. Ang kutsara at tinidor ay nakahanda para sa dalawang tao — isa para sa kanya, at isa para sa lola niya. Pero sa kabilang upuan, may nakahandang pinggan na walang laman kundi isang dakot ng lupa.

Nangilabot ang buong katawan ni Tala. Naalala niya ang paulit-ulit na paalala ng lola niya: "Sa takipsilim, huwag kang titingin sa likuran kapag may tumawag sa'yo. Huwag kang sasagot kung hindi mo kilala ang boses. At higit sa lahat — huwag kang magpapayaya sa sinumang nagsasabing 'halika rito, Tala'."

Biglang may narinig siyang boses mula sa likuran ng pinto — pamilyar na boses, boses ng kanyang lola. "Tala... halika rito, apo..."

Ngunit hindi siya lumingon. Dahil alam niya — ang boses ng lola niya ay laging mahinahon, puno ng pagmamahal. Ang boses na ito... masyadong malambot, masyadong mabagal, at may halong ugong na parang hangin sa loob ng guwang na puno.

Hindi nyu ba alam kung gaano kahirap tinidorin ang sabaw? Ganon din kahirap humanap ng kw*rta😆