Napahinga ako nang malalim at muling binalik ang tingin sa kusina. Mula rito ay naririnig ko ang kalansing ng mga kaldero at kubyertos.
Mukhang naghahain na si Andrea.
“Tsk.” Napakamot ako sa ulo ko at napagdesisyunan nang sumunod doon.
“Ulol! Kahit ilang daang ligo pa ang gawin mo, p’re, hindi mo mahahabol ang kagandahang lalaki ko. Lamperouge ata ‘to! ’Di ba, Pa?”
Napahinto ako sa paglalakad nang tawagin ako ni Azure. Lumingon ako sa kaniya.
“Ha?” naguguluhang tanong ko. Hindi ko kasi masyadong naintindihan ang sinabi niya dahil abala ako sa pag-iisip doon sa tomboy.
“Mas guwapo ako kay Azure ’di ba, Tito?” tanong naman ni Cody.
“Pa, huwag mong pinapakinggan ang mga kalokohan ng isang ’yan,” sabi na naman ni Azure.
Napakamot na lang ako sa ulo ko dahil anak ng patola! Hindi ko na nasundan si Andrea.
“Ha-ha. Oo nga naman, huwag na kayong magtalo dahil hangga’t dugong Lamperouge ang dumadaloy sa mga ugat n’yo, asahan n’yo na ang kaguwapuhang taglay n’yo. Mas guwapo nga lang ako,” sabi ko sa mga bata para matigil na sila sa pagtatalo sa isang usaping matagal naman nang napatunayan kung sino ang totoong pinagpala sa kaguwapuhan.
“Anak ng tinola! Parang hindi naman tama—”
“Azure,” seryosong tawag ko sa pangalan ng anak kong halata naman kung kanino nagmana ng kaguwapuhan.
“Kumain na muna tayo,” pinal na sabi ko at tiningnan silang lahat nang makahulugan at tumingin sa kusina. Mukha namang nakuha nila ang nais kong ipahiwatig dahil sabay-sabay silang tumango at sumunod sa akin.
Naabutan namin si Andrea na naglalagay ng mga plato sa lamesa at sa isang tingin ay nagkaniya-kaniya sila sa pagkilos upang tumulong.
“Ma, tulungan ka na namin!” sabi ni Ryuu at lumapit kay Andrea. Ganoon din ang ginawa ng iba at tumulong.
Mayroong tumulong maglagay ng mga plato, platito, kutsara’t tinidor, at kung ano-ano pang mga kailangan sa lamesa.
Mayroong kumukuha ng tubig at juice sa refrigerator.
Mayroong nagsasandok ng ulam at kanin.
“Wengya! Ang bango ng ulam, ’di ba, Cody?” nakangiting tanong ni Azure habang nilalapag ang ulam sa gitna ng mesa.
Tumango-tango si Cody bago sumagot. “Pakingteyp! Mukhang marami-rami ang makakain ko ngayon, ah!”
“Yep, me, too. This one’s my favorite dish,” pagsang-ayon naman ni Lovelle habang umaayos na ng upo na sa puwesto niya.
Hindi nagsasalita si Andrea habang abala kaming lahat sa paghahanda. Naka-focus lang siya sa pag-aayos ng mesa. Parang mag-isa sa mundo niya at malalim ang iniisip. Hindi rin kakikitaan ng emosyon sa mukha.
Mukhang naghahain na si Andrea.
“Tsk.” Napakamot ako sa ulo ko at napagdesisyunan nang sumunod doon.
“Ulol! Kahit ilang daang ligo pa ang gawin mo, p’re, hindi mo mahahabol ang kagandahang lalaki ko. Lamperouge ata ‘to! ’Di ba, Pa?”
Napahinto ako sa paglalakad nang tawagin ako ni Azure. Lumingon ako sa kaniya.
“Ha?” naguguluhang tanong ko. Hindi ko kasi masyadong naintindihan ang sinabi niya dahil abala ako sa pag-iisip doon sa tomboy.
“Mas guwapo ako kay Azure ’di ba, Tito?” tanong naman ni Cody.
“Pa, huwag mong pinapakinggan ang mga kalokohan ng isang ’yan,” sabi na naman ni Azure.
Napakamot na lang ako sa ulo ko dahil anak ng patola! Hindi ko na nasundan si Andrea.
“Ha-ha. Oo nga naman, huwag na kayong magtalo dahil hangga’t dugong Lamperouge ang dumadaloy sa mga ugat n’yo, asahan n’yo na ang kaguwapuhang taglay n’yo. Mas guwapo nga lang ako,” sabi ko sa mga bata para matigil na sila sa pagtatalo sa isang usaping matagal naman nang napatunayan kung sino ang totoong pinagpala sa kaguwapuhan.
“Anak ng tinola! Parang hindi naman tama—”
“Azure,” seryosong tawag ko sa pangalan ng anak kong halata naman kung kanino nagmana ng kaguwapuhan.
“Kumain na muna tayo,” pinal na sabi ko at tiningnan silang lahat nang makahulugan at tumingin sa kusina. Mukha namang nakuha nila ang nais kong ipahiwatig dahil sabay-sabay silang tumango at sumunod sa akin.
Naabutan namin si Andrea na naglalagay ng mga plato sa lamesa at sa isang tingin ay nagkaniya-kaniya sila sa pagkilos upang tumulong.
“Ma, tulungan ka na namin!” sabi ni Ryuu at lumapit kay Andrea. Ganoon din ang ginawa ng iba at tumulong.
Mayroong tumulong maglagay ng mga plato, platito, kutsara’t tinidor, at kung ano-ano pang mga kailangan sa lamesa.
Mayroong kumukuha ng tubig at juice sa refrigerator.
Mayroong nagsasandok ng ulam at kanin.
“Wengya! Ang bango ng ulam, ’di ba, Cody?” nakangiting tanong ni Azure habang nilalapag ang ulam sa gitna ng mesa.
Tumango-tango si Cody bago sumagot. “Pakingteyp! Mukhang marami-rami ang makakain ko ngayon, ah!”
“Yep, me, too. This one’s my favorite dish,” pagsang-ayon naman ni Lovelle habang umaayos na ng upo na sa puwesto niya.
Hindi nagsasalita si Andrea habang abala kaming lahat sa paghahanda. Naka-focus lang siya sa pag-aayos ng mesa. Parang mag-isa sa mundo niya at malalim ang iniisip. Hindi rin kakikitaan ng emosyon sa mukha.
Napahinga ako nang malalim at muling binalik ang tingin sa kusina. Mula rito ay naririnig ko ang kalansing ng mga kaldero at kubyertos.
Mukhang naghahain na si Andrea.
“Tsk.” Napakamot ako sa ulo ko at napagdesisyunan nang sumunod doon.
“Ulol! Kahit ilang daang ligo pa ang gawin mo, p’re, hindi mo mahahabol ang kagandahang lalaki ko. Lamperouge ata ‘to! ’Di ba, Pa?”
Napahinto ako sa paglalakad nang tawagin ako ni Azure. Lumingon ako sa kaniya.
“Ha?” naguguluhang tanong ko. Hindi ko kasi masyadong naintindihan ang sinabi niya dahil abala ako sa pag-iisip doon sa tomboy.
“Mas guwapo ako kay Azure ’di ba, Tito?” tanong naman ni Cody.
“Pa, huwag mong pinapakinggan ang mga kalokohan ng isang ’yan,” sabi na naman ni Azure.
Napakamot na lang ako sa ulo ko dahil anak ng patola! Hindi ko na nasundan si Andrea.
“Ha-ha. Oo nga naman, huwag na kayong magtalo dahil hangga’t dugong Lamperouge ang dumadaloy sa mga ugat n’yo, asahan n’yo na ang kaguwapuhang taglay n’yo. Mas guwapo nga lang ako,” sabi ko sa mga bata para matigil na sila sa pagtatalo sa isang usaping matagal naman nang napatunayan kung sino ang totoong pinagpala sa kaguwapuhan.
“Anak ng tinola! Parang hindi naman tama—”
“Azure,” seryosong tawag ko sa pangalan ng anak kong halata naman kung kanino nagmana ng kaguwapuhan.
“Kumain na muna tayo,” pinal na sabi ko at tiningnan silang lahat nang makahulugan at tumingin sa kusina. Mukha namang nakuha nila ang nais kong ipahiwatig dahil sabay-sabay silang tumango at sumunod sa akin.
Naabutan namin si Andrea na naglalagay ng mga plato sa lamesa at sa isang tingin ay nagkaniya-kaniya sila sa pagkilos upang tumulong.
“Ma, tulungan ka na namin!” sabi ni Ryuu at lumapit kay Andrea. Ganoon din ang ginawa ng iba at tumulong.
Mayroong tumulong maglagay ng mga plato, platito, kutsara’t tinidor, at kung ano-ano pang mga kailangan sa lamesa.
Mayroong kumukuha ng tubig at juice sa refrigerator.
Mayroong nagsasandok ng ulam at kanin.
“Wengya! Ang bango ng ulam, ’di ba, Cody?” nakangiting tanong ni Azure habang nilalapag ang ulam sa gitna ng mesa.
Tumango-tango si Cody bago sumagot. “Pakingteyp! Mukhang marami-rami ang makakain ko ngayon, ah!”
“Yep, me, too. This one’s my favorite dish,” pagsang-ayon naman ni Lovelle habang umaayos na ng upo na sa puwesto niya.
Hindi nagsasalita si Andrea habang abala kaming lahat sa paghahanda. Naka-focus lang siya sa pag-aayos ng mesa. Parang mag-isa sa mundo niya at malalim ang iniisip. Hindi rin kakikitaan ng emosyon sa mukha.
Arabic
French
Spanish
Portuguese
Deutsch
Turkish
Dutch
Italiano
Russian
Romaian
Portuguese (Brazil)
Greek