Chapter 1 — Ang Babaeng Hindi Yumuko
“Miss, alam mo ba kung sino ang CEO na kakausapin mo?”
Napatingin ako sa receptionist at ngumiti.
“Hindi.”
Napakunot-noo siya. “Si Adrian Reyes. Hindi siya madaling kausapin.”
“Okay.”
“Hindi ka kinakabahan?”
“Bakit? Kakainin ba niya ako?”
Napahinto siya.
Ako naman ang napangiti.
Hindi ko alam na makalipas ang limang minuto, pagsisisihan ko ang pagiging matapang ko.
Bumukas ang malaking pinto ng conference room.
At doon ko siya unang nakita.
Matangkad. Naka-black suit. Malamig ang mukha. Tahimik na parang walang bagay sa mundo ang kayang makaistorbo sa kanya.
Adrian Reyes.
CEO ng Reyes International—isang kumpanyang pinapangarap kong pasukan.
Tumayo siya at tiningnan ako mula ulo hanggang paa.
“You're late.”
Napatingin ako sa relo ko.
“Two minutes.”
“Two minutes is still late.”
Napataas ang kilay ko.
“Then maybe your company should stop scheduling meetings during traffic hours.”
Tahimik ang buong room.
May isang lalaking muntik nang maubo.
Si Adrian?
Hindi siya gumalaw.
Pero nakita kong bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.
“Interesting.”
Umupo siya.
“Sit.”
Umupo ako sa tapat niya.
“Why should I hire you?”
Diretso ang tanong niya.
Huminga ako nang malalim.
“Because I don't need this job.”
Tumahimik siya.
“But I want it.”
“What's the difference?”
“Kapag kailangan ko ang trabaho, gagawin ko ang lahat para makuha ito. Pero dahil gusto ko ito, gagawin ko ang lahat para maging deserving ako rito.”
Ilang segundo siyang nakatitig sa akin.
Then he leaned back.
“Welcome to Reyes International.”
Napakurap ako.
“Ha?”
“You're hired.”
Hindi ko alam noon na ang pinakamalaking pagkakamali ko ay ang pagtanggap sa trabaho.
Dahil makalipas ang tatlong buwan...
Hindi na trabaho ang dahilan kung bakit gusto kong makita si Adrian araw-araw.
At mas nakakatakot—
mukhang ganoon din ang nararamdaman niya.
Pero may isang problema.
May engagement ring sa drawer ng desk niya.
At isang araw, nakita ko kung kanino iyon.
Sa babaeng tinatawag ng lahat na...
future Mrs. Reyes.
Chapter 1 — Ang Babaeng Hindi Yumuko
“Miss, alam mo ba kung sino ang CEO na kakausapin mo?”
Napatingin ako sa receptionist at ngumiti.
“Hindi.”
Napakunot-noo siya. “Si Adrian Reyes. Hindi siya madaling kausapin.”
“Okay.”
“Hindi ka kinakabahan?”
“Bakit? Kakainin ba niya ako?”
Napahinto siya.
Ako naman ang napangiti.
Hindi ko alam na makalipas ang limang minuto, pagsisisihan ko ang pagiging matapang ko.
Bumukas ang malaking pinto ng conference room.
At doon ko siya unang nakita.
Matangkad. Naka-black suit. Malamig ang mukha. Tahimik na parang walang bagay sa mundo ang kayang makaistorbo sa kanya.
Adrian Reyes.
CEO ng Reyes International—isang kumpanyang pinapangarap kong pasukan.
Tumayo siya at tiningnan ako mula ulo hanggang paa.
“You're late.”
Napatingin ako sa relo ko.
“Two minutes.”
“Two minutes is still late.”
Napataas ang kilay ko.
“Then maybe your company should stop scheduling meetings during traffic hours.”
Tahimik ang buong room.
May isang lalaking muntik nang maubo.
Si Adrian?
Hindi siya gumalaw.
Pero nakita kong bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.
“Interesting.”
Umupo siya.
“Sit.”
Umupo ako sa tapat niya.
“Why should I hire you?”
Diretso ang tanong niya.
Huminga ako nang malalim.
“Because I don't need this job.”
Tumahimik siya.
“But I want it.”
“What's the difference?”
“Kapag kailangan ko ang trabaho, gagawin ko ang lahat para makuha ito. Pero dahil gusto ko ito, gagawin ko ang lahat para maging deserving ako rito.”
Ilang segundo siyang nakatitig sa akin.
Then he leaned back.
“Welcome to Reyes International.”
Napakurap ako.
“Ha?”
“You're hired.”
Hindi ko alam noon na ang pinakamalaking pagkakamali ko ay ang pagtanggap sa trabaho.
Dahil makalipas ang tatlong buwan...
Hindi na trabaho ang dahilan kung bakit gusto kong makita si Adrian araw-araw.
At mas nakakatakot—
mukhang ganoon din ang nararamdaman niya.
Pero may isang problema.
May engagement ring sa drawer ng desk niya.
At isang araw, nakita ko kung kanino iyon.
Sa babaeng tinatawag ng lahat na...
future Mrs. Reyes.