Ang Bantay sa Huling Istasyon
Tahimik ang LRT line habang binabagtas nito ang madilim na riles patungong south terminal. Alas-tres ng madaling araw, at si Daniel na lamang ang nag-iisang pasahero sa loob ng huling bagon. Pagod na pagod siya mula sa kanyang overnight shift bilang operations manager, kaya naman nakapikit ang kanyang mga mata habang sumasandal sa malamig na bakal ng upuan.
Habang umaandar ang tren, napansin niyang humina nang humina ang takbo nito hanggang sa tuluyan itong tumigil sa gitna ng kadiliman—malayo sa alinmang sikat na istasyon.
Bumukas ang awtomatikong pinto ng bagon.
Sa labas, sa madilim at lumang platform na tila wala nang taong gumagamit nang ilang dekada, may isang babaeng sumakay. Nakasuot ito ng kupasing uniporme ng isang kompanya, basang-basa ang buhok na parang galing sa ulan, at may dalang lumang shoulder bag. Tahimik itong umupo sa tapat na upuan ni Daniel.
Kahit antok na antok, naramdaman ni Daniel ang biglang paglamig ng hangin sa loob ng bagon. Ang dating banayad na aircon ay parang naging yelong nanunuot sa kanyang balat. Nilingon niya ang babae para makiramdam.
Nakatungo ang babae at mahigpit na hawak ang strap ng kanyang bag. May tumutulong itong tubig sa sahig—ngunit nang tignan ni Daniel nang mabuti, hindi tubig ang umaagos mula rito kundi maitim na likido na may amoy ng kalawang at basang lupa.
"Miss, okay ka lang ba?" tanong ni Daniel, pilit na binabasag ang nakakabinging katahimikan.
Hindi gumalaw ang babae. Makalipas ang ilang segundo, dahan-dahang umangat ang mukha nito. Walang emosyon ang mukha nito, maputlang-maputla, at ang mga mata ay dilat na dilat—puro puti, walang itim na pupil.
"Hindi na ako umabot sa huling biyahe ko noon," bulong ng babae, ang boses ay parang gasgas na teyp na paulit-ulit na umiikot. "Ikaw... umabot ka ba?"
Bago pa makasagot si Daniel, umandar nang mabilis ang tren at namatay ang lahat ng ilaw sa loob ng bagon. Sa gitna ng dilim, narinig niya ang sunod-sunod na pagkalabog sa bubong ng tren, parang daang-daang kamay ang kumakamot upang pumasok.
Pagbukas ng mga ilaw sa susunod na istasyon, mag-isa na lang si Daniel sa loob ng bagon. Ngunit sa upuan kung saan nakaupo ang babae, may naiwang basang bakas ng paa... at isang lumang ID card na may pangalang kapareho ng kay Daniel, ngunit ang petsa ng pagkakalabas ay limang taon na ang nakararaan.
Tahimik ang LRT line habang binabagtas nito ang madilim na riles patungong south terminal. Alas-tres ng madaling araw, at si Daniel na lamang ang nag-iisang pasahero sa loob ng huling bagon. Pagod na pagod siya mula sa kanyang overnight shift bilang operations manager, kaya naman nakapikit ang kanyang mga mata habang sumasandal sa malamig na bakal ng upuan.
Habang umaandar ang tren, napansin niyang humina nang humina ang takbo nito hanggang sa tuluyan itong tumigil sa gitna ng kadiliman—malayo sa alinmang sikat na istasyon.
Bumukas ang awtomatikong pinto ng bagon.
Sa labas, sa madilim at lumang platform na tila wala nang taong gumagamit nang ilang dekada, may isang babaeng sumakay. Nakasuot ito ng kupasing uniporme ng isang kompanya, basang-basa ang buhok na parang galing sa ulan, at may dalang lumang shoulder bag. Tahimik itong umupo sa tapat na upuan ni Daniel.
Kahit antok na antok, naramdaman ni Daniel ang biglang paglamig ng hangin sa loob ng bagon. Ang dating banayad na aircon ay parang naging yelong nanunuot sa kanyang balat. Nilingon niya ang babae para makiramdam.
Nakatungo ang babae at mahigpit na hawak ang strap ng kanyang bag. May tumutulong itong tubig sa sahig—ngunit nang tignan ni Daniel nang mabuti, hindi tubig ang umaagos mula rito kundi maitim na likido na may amoy ng kalawang at basang lupa.
"Miss, okay ka lang ba?" tanong ni Daniel, pilit na binabasag ang nakakabinging katahimikan.
Hindi gumalaw ang babae. Makalipas ang ilang segundo, dahan-dahang umangat ang mukha nito. Walang emosyon ang mukha nito, maputlang-maputla, at ang mga mata ay dilat na dilat—puro puti, walang itim na pupil.
"Hindi na ako umabot sa huling biyahe ko noon," bulong ng babae, ang boses ay parang gasgas na teyp na paulit-ulit na umiikot. "Ikaw... umabot ka ba?"
Bago pa makasagot si Daniel, umandar nang mabilis ang tren at namatay ang lahat ng ilaw sa loob ng bagon. Sa gitna ng dilim, narinig niya ang sunod-sunod na pagkalabog sa bubong ng tren, parang daang-daang kamay ang kumakamot upang pumasok.
Pagbukas ng mga ilaw sa susunod na istasyon, mag-isa na lang si Daniel sa loob ng bagon. Ngunit sa upuan kung saan nakaupo ang babae, may naiwang basang bakas ng paa... at isang lumang ID card na may pangalang kapareho ng kay Daniel, ngunit ang petsa ng pagkakalabas ay limang taon na ang nakararaan.
Ang Bantay sa Huling Istasyon
Tahimik ang LRT line habang binabagtas nito ang madilim na riles patungong south terminal. Alas-tres ng madaling araw, at si Daniel na lamang ang nag-iisang pasahero sa loob ng huling bagon. Pagod na pagod siya mula sa kanyang overnight shift bilang operations manager, kaya naman nakapikit ang kanyang mga mata habang sumasandal sa malamig na bakal ng upuan.
Habang umaandar ang tren, napansin niyang humina nang humina ang takbo nito hanggang sa tuluyan itong tumigil sa gitna ng kadiliman—malayo sa alinmang sikat na istasyon.
Bumukas ang awtomatikong pinto ng bagon.
Sa labas, sa madilim at lumang platform na tila wala nang taong gumagamit nang ilang dekada, may isang babaeng sumakay. Nakasuot ito ng kupasing uniporme ng isang kompanya, basang-basa ang buhok na parang galing sa ulan, at may dalang lumang shoulder bag. Tahimik itong umupo sa tapat na upuan ni Daniel.
Kahit antok na antok, naramdaman ni Daniel ang biglang paglamig ng hangin sa loob ng bagon. Ang dating banayad na aircon ay parang naging yelong nanunuot sa kanyang balat. Nilingon niya ang babae para makiramdam.
Nakatungo ang babae at mahigpit na hawak ang strap ng kanyang bag. May tumutulong itong tubig sa sahig—ngunit nang tignan ni Daniel nang mabuti, hindi tubig ang umaagos mula rito kundi maitim na likido na may amoy ng kalawang at basang lupa.
"Miss, okay ka lang ba?" tanong ni Daniel, pilit na binabasag ang nakakabinging katahimikan.
Hindi gumalaw ang babae. Makalipas ang ilang segundo, dahan-dahang umangat ang mukha nito. Walang emosyon ang mukha nito, maputlang-maputla, at ang mga mata ay dilat na dilat—puro puti, walang itim na pupil.
"Hindi na ako umabot sa huling biyahe ko noon," bulong ng babae, ang boses ay parang gasgas na teyp na paulit-ulit na umiikot. "Ikaw... umabot ka ba?"
Bago pa makasagot si Daniel, umandar nang mabilis ang tren at namatay ang lahat ng ilaw sa loob ng bagon. Sa gitna ng dilim, narinig niya ang sunod-sunod na pagkalabog sa bubong ng tren, parang daang-daang kamay ang kumakamot upang pumasok.
Pagbukas ng mga ilaw sa susunod na istasyon, mag-isa na lang si Daniel sa loob ng bagon. Ngunit sa upuan kung saan nakaupo ang babae, may naiwang basang bakas ng paa... at isang lumang ID card na may pangalang kapareho ng kay Daniel, ngunit ang petsa ng pagkakalabas ay limang taon na ang nakararaan.
English
Arabic
French
Spanish
Portuguese
Deutsch
Turkish
Italiano
Russian
Romaian
Portuguese (Brazil)
Greek