Ang Huling Pasahero sa Elevator
Madaling-araw na nang matapos ang mahabang shift sa opisina. Si Marco ay nagmamadaling sumakay sa service elevator para bumaba sa ground floor at tuluyang makauwi. Pagpasok niya, siya na lang ang natitirang empleyado sa buong gusali.
Pumindot siya sa ground floor at isinara ang pinto. Habang bumababa ang elevator, tahimik at malamig ang paligid. Makalipas ang ilang segundo, bumagal ang takbo nito at tumigil sa 4th floor—isang palapag na matagal nang abandonado at walang operasyon dahil sa ginagawang renovation.
Bumukas ang pinto. Madilim at tanging ang kulay pulang emergency light ang nagbibigay-liwanag sa hallway ng 4th floor. Walang tao sa labas.
Naghintay si Marco ng ilang segundo, at nang walang pumasok, medyo naiinis na pinindot niya ang Close Door button. Pero bago tuluyang sumara ang pinto, may isang kamay na pumigil dito.
Isang lalaki ang pumasok. Nakasuot ito ng pormal na itim na suit, nakayuko, at may dalang lumang briefcase. Tumayo ito sa tabi ni Marco, nakaharap sa pinto.
Naramdaman agad ni Marco ang kakaibang lamig na pumasok kasabay ng lalaki. Para bang biglang bumaba ang temperatura sa loob ng elevator. Napansin din niya na may kakaibang amoy—amoy ng lumang lupa at tuyong dahon.
Para basagin ang tensiyon, nagsalita si Marco. "Grabe, OT na naman tayo ngayon ha. Ikaw din ba, puyat?"
Hindi sumagot ang lalaki. Nanatili itong tahimik at nakayuko.
Dahil sa kaba, tumingin si Marco sa digital floor indicator sa itaas ng pinto para makita kung anong floor na sila. Ngunit nagulat siya nang makitang naka-ilaw ang bilang ng mga palapag mula 10 pababa... maliban sa isang numero.
3rd floor.
Tahimik na umandar ang elevator, pero napansin ni Marco na sa halip na bumaba sila, parang lalo pang lumalim ang pakiramdam ng pagbaba nila—parang patuloy silang nahuhulog sa ilalim ng lupa. At ang mas nakakakilabot, nang lumingon siya sa shiny metal wall ng elevator para tignan ang repleksiyon nila, nakita niyang ang lalaking katabi niya ay walang ulo.
Bago pa man makasigaw si Marco, lumingon sa kanya ang lalaki—kahit walang ulo—at itinaas ang kamay nito na may hawak na ID badge.
Nang makita ni Marco ang pangalan sa ID badge, halos tumigil ang pag-ikot ng mundo niya. Isa itong lumang ID ng empleyado na nawala limang taon na ang nakarasan... at ang pangalang nakasaad doon ay ang pangalan niya mismo.
At dahan-dahang bumulong ang boses mula sa walang-ulong katawan:
"Welcome back sa shift mo... kailan ka ba huling umuwi?"
#fypviralシ
Madaling-araw na nang matapos ang mahabang shift sa opisina. Si Marco ay nagmamadaling sumakay sa service elevator para bumaba sa ground floor at tuluyang makauwi. Pagpasok niya, siya na lang ang natitirang empleyado sa buong gusali.
Pumindot siya sa ground floor at isinara ang pinto. Habang bumababa ang elevator, tahimik at malamig ang paligid. Makalipas ang ilang segundo, bumagal ang takbo nito at tumigil sa 4th floor—isang palapag na matagal nang abandonado at walang operasyon dahil sa ginagawang renovation.
Bumukas ang pinto. Madilim at tanging ang kulay pulang emergency light ang nagbibigay-liwanag sa hallway ng 4th floor. Walang tao sa labas.
Naghintay si Marco ng ilang segundo, at nang walang pumasok, medyo naiinis na pinindot niya ang Close Door button. Pero bago tuluyang sumara ang pinto, may isang kamay na pumigil dito.
Isang lalaki ang pumasok. Nakasuot ito ng pormal na itim na suit, nakayuko, at may dalang lumang briefcase. Tumayo ito sa tabi ni Marco, nakaharap sa pinto.
Naramdaman agad ni Marco ang kakaibang lamig na pumasok kasabay ng lalaki. Para bang biglang bumaba ang temperatura sa loob ng elevator. Napansin din niya na may kakaibang amoy—amoy ng lumang lupa at tuyong dahon.
Para basagin ang tensiyon, nagsalita si Marco. "Grabe, OT na naman tayo ngayon ha. Ikaw din ba, puyat?"
Hindi sumagot ang lalaki. Nanatili itong tahimik at nakayuko.
Dahil sa kaba, tumingin si Marco sa digital floor indicator sa itaas ng pinto para makita kung anong floor na sila. Ngunit nagulat siya nang makitang naka-ilaw ang bilang ng mga palapag mula 10 pababa... maliban sa isang numero.
3rd floor.
Tahimik na umandar ang elevator, pero napansin ni Marco na sa halip na bumaba sila, parang lalo pang lumalim ang pakiramdam ng pagbaba nila—parang patuloy silang nahuhulog sa ilalim ng lupa. At ang mas nakakakilabot, nang lumingon siya sa shiny metal wall ng elevator para tignan ang repleksiyon nila, nakita niyang ang lalaking katabi niya ay walang ulo.
Bago pa man makasigaw si Marco, lumingon sa kanya ang lalaki—kahit walang ulo—at itinaas ang kamay nito na may hawak na ID badge.
Nang makita ni Marco ang pangalan sa ID badge, halos tumigil ang pag-ikot ng mundo niya. Isa itong lumang ID ng empleyado na nawala limang taon na ang nakarasan... at ang pangalang nakasaad doon ay ang pangalan niya mismo.
At dahan-dahang bumulong ang boses mula sa walang-ulong katawan:
"Welcome back sa shift mo... kailan ka ba huling umuwi?"
#fypviralシ
Ang Huling Pasahero sa Elevator
Madaling-araw na nang matapos ang mahabang shift sa opisina. Si Marco ay nagmamadaling sumakay sa service elevator para bumaba sa ground floor at tuluyang makauwi. Pagpasok niya, siya na lang ang natitirang empleyado sa buong gusali.
Pumindot siya sa ground floor at isinara ang pinto. Habang bumababa ang elevator, tahimik at malamig ang paligid. Makalipas ang ilang segundo, bumagal ang takbo nito at tumigil sa 4th floor—isang palapag na matagal nang abandonado at walang operasyon dahil sa ginagawang renovation.
Bumukas ang pinto. Madilim at tanging ang kulay pulang emergency light ang nagbibigay-liwanag sa hallway ng 4th floor. Walang tao sa labas.
Naghintay si Marco ng ilang segundo, at nang walang pumasok, medyo naiinis na pinindot niya ang Close Door button. Pero bago tuluyang sumara ang pinto, may isang kamay na pumigil dito.
Isang lalaki ang pumasok. Nakasuot ito ng pormal na itim na suit, nakayuko, at may dalang lumang briefcase. Tumayo ito sa tabi ni Marco, nakaharap sa pinto.
Naramdaman agad ni Marco ang kakaibang lamig na pumasok kasabay ng lalaki. Para bang biglang bumaba ang temperatura sa loob ng elevator. Napansin din niya na may kakaibang amoy—amoy ng lumang lupa at tuyong dahon.
Para basagin ang tensiyon, nagsalita si Marco. "Grabe, OT na naman tayo ngayon ha. Ikaw din ba, puyat?"
Hindi sumagot ang lalaki. Nanatili itong tahimik at nakayuko.
Dahil sa kaba, tumingin si Marco sa digital floor indicator sa itaas ng pinto para makita kung anong floor na sila. Ngunit nagulat siya nang makitang naka-ilaw ang bilang ng mga palapag mula 10 pababa... maliban sa isang numero.
3rd floor.
Tahimik na umandar ang elevator, pero napansin ni Marco na sa halip na bumaba sila, parang lalo pang lumalim ang pakiramdam ng pagbaba nila—parang patuloy silang nahuhulog sa ilalim ng lupa. At ang mas nakakakilabot, nang lumingon siya sa shiny metal wall ng elevator para tignan ang repleksiyon nila, nakita niyang ang lalaking katabi niya ay walang ulo.
Bago pa man makasigaw si Marco, lumingon sa kanya ang lalaki—kahit walang ulo—at itinaas ang kamay nito na may hawak na ID badge.
Nang makita ni Marco ang pangalan sa ID badge, halos tumigil ang pag-ikot ng mundo niya. Isa itong lumang ID ng empleyado na nawala limang taon na ang nakarasan... at ang pangalang nakasaad doon ay ang pangalan niya mismo.
At dahan-dahang bumulong ang boses mula sa walang-ulong katawan:
"Welcome back sa shift mo... kailan ka ba huling umuwi?"
#fypviralシ
English
Arabic
Spanish
Portuguese
Deutsch
Turkish
Dutch
Italiano
Russian
Romaian
Portuguese (Brazil)
Greek