Ang Babae sa Loob ng Salamin


Kilala ang Baguio sa malamig na simoy ng hangin, mga pino, at mga lumang mansiyon na may dalang kakaibang kasaysayan. Isa na rito ang isang heritage house sa gilid ng Leonard Wood Road na ginawang transient inn.


Dahil off-season noon, si Marco—na nagbabakasyon at gustong lumayo sa ingay ng siyudad—ang nag-iisang bisita sa lumang bahay. Malaki ang kuwarto niya sa ikalawang palapag, may mataas na kisame, sahig na yari sa pinakintab na narra, at isang lumang aparador na may malaking salamin sa gitna.


Alas-tres ng madaling araw nang magising si Marco dahil sa tindi ng lamig. Kahit nakakumot na siya ng makapal, nanunuot pa rin ang ginaw sa kanyang buto. Napansin din niyang namatay ang mga ilaw sa labas ng kuwarto, kaya tanging ang mapusyaw na liwanag ng buwan na pilit tumatagos sa bintana ang nagbibigay-liwanag sa loob.


Habang nakatitig sa kisame, narinig niya ang isang mahinang tunog.


Tok... tok... tok.


Tila may kumakatok sa kahoy. Paglingon niya, galing ito sa malaking aparador.


Kumunot ang noo ni Marco. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa aparador para tignan kung may naiwan siyang gamit sa loob. Nang buksan niya ang mga pinto nito, mga lumang hanger lang at ilang lumang kumot ang naroon. Walang tao.


Pumikit siya at huminga nang malalim dahil sa antok, saka muling lumingon para bumalik sa kama. Ngunit bago pa man siya makahakbang, napahinto siya.


May nakita siyang repleksiyon sa salamin ng aparador.


Isang babae ang nakatayo sa likuran niya. Nakasuot ito ng lumang puting bestida na may bahid ng putik at itim na likido sa laylayan. Ang buhok nito ay gusot-gusot at nakatakip sa kalahati ng mukha. Ngunit ang mas nakakilabot—ang repleksiyon nito sa salamin ay nakatingin nang diretso kay Marco, habang ang tunay na likuran ni Marco ay... walang tao.


Nanigas si Marco. Hindi siya makagalaw o makasigaw. Gusto niyang pumikit, ngunit parang kinitil ng lamig ang bawat galaw ng katawan niya.


Dahan-dahang umangat ang ulo ng babae sa salamin. Sumilip ang isang mata nito mula sa pagitan ng mga buhok—maputi ang balat, dilat na dilat, at walang buhay.


At doon, nagsalita ang babae. Ang boses ay hindi nanggaling sa likod niya, kundi diretsong umalingawngaw sa loob ng sarili niyang isip, malamig at parang yelo na dumadaloy sa kanyang mga ugat:


"Malamig dito sa loob... Isang taon na akong naghihintay ng may papalit sa akin."


Bago pa makapagsalita o makawala sa takot si Marco, biglang uminog ang buong paligid. Ang salamin sa aparador ay parang tubig na lumitaw ang mga alon, at naramdaman niya ang matitinding kamay na humihila sa kanya papasok sa dilim ng salamin.


Kinabukasan, nahanap ng may-ari ng inn ang kuwarto na sarado at tahimik. Walang Marco na nakita sa loob. Ang tanging naiwan ay ang lumang aparador—at ang isang bagong mukha na nakadikit sa loob ng salamin, tahimik na nakatingin sa labas habang umiiyak ng dugo.