📖 2: Kung Saan Umaawit ang Damo


Humawak si Lila sa upuan para hindi matumba. “Hindi ito totoo. Baka nananaginip lang ako dahil sa pag-aaral—”


“Kung gusto mo, kurot ka muna,” sabi ni Eli. “Ginawa ko na iyan. Labindalawang beses na.”


Umuugong nang mahina ang karwahe, parang isang oyayi. Sa labas, tila talagang umaawit ang damo habang humahampas ang hangin — gumagalaw sila nang sabay-sabay na parang may himig na tanging hangin lamang ang nakakarinig.


“Saan tayo?” bulong ni Lila.


“Sa pagitan ng kahapon at bukas.” Binuksan ni Eli ang kanyang kuwaderno na puno ng mga guhit: ang asul na karwahe, ang umaawit na bukirin, at isang babae na nakatalikod. “Tatlong buwan na akong nandito. Iba’t ibang lugar, iba’t ibang panahon. Pero ikaw… ikaw ang bago. Ikaw ang unang bagong mukha na nakita ko.”


“Bakit ito nangyayari?”


“Walang nakakaalam ng patakaran. Tanging alam ko lang — pinipili nito ang mga taong naliligaw, o tumatakas sa isang bagay… o naghahanap ng bagay na hindi pa nila maipaliwanag.” Bumaba ang kanyang boses. “Ano ang hinahanap mo, Lila?”


Natigilan siya. Paano niya nalaman ang pangalan ko? Ngunit naalala niya ang liham sa kanyang bag — ang nagsasabing hindi siya natanggap sa iskolarship, ang liham na kinatatakutan niyang ipakita sa iba. Ang paglalakad niya pauwi nang mabagal, umaasang tigil muna ang mundo kahit sandali.


“Hindi ko na alam,” tapat niyang inamin.


Inilabas ni Eli ang isang makinis at asul na bato na bahagyang kumikinang. “Ipinapakita lang ng karwahe ang kailangan mo. Hindi ang gusto mo. At darating ang oras… hihilingin ka nitong pumili.”


“Pumili ng ano?”


Tumingin siya sa unahan ng karwahe, kung saan may bagong tanawin na lumalabas: isang nayon na gawa sa salamin at liwanag, naghihintay sa paanan ng bundok.


“Manatili ka dito,” mahinahong sabi niya. “O bumalik ka. At hindi mo na magagawa ang parehong bagay.”