Pero, in fairness, ang ganda ng graphics nila, mukhang kapani-paniwala,” sabi ni Amber. Hanggang ngayon ay iyong movie pa rin na pinanood nila kanina ang topic..
“True, pero kung local ’yan—ops. Ayoko na lang mag-talk,” sagot ni Shinji.
“Duh! Kapag naka-keep up ang Pilipinas sa international films in terms of graphics, who you ka,” Amber said.
Gaya kanina ay silang dalawa lang ang nag-uusap dahil kahit gaano ko pakagustong makisali sa usapan nila ay abala ang isip ko sa pag-aalala sa flight namin ni Shinji.
“K. Five out of ten pa rin rate ko.”
“SML? Saka bakit five lang? Heller, maganda naman plot, okay rin namana ng twist kaya overall, maganda naman. Siguro nasa 9 out of 10 ang rate ko,” saad na naman ni Amber.
“Maganda nga.”
“Oh, bakit five lang?”
“Madilim, eh.”
What?
Nagkatinginan kami ni Amber dahil sa sagot ni Shinji na iyon.
Horror movies were supposed to be frightening, so it seemed like the best way to achieve that goal is to make it gloomy and dark, isn’t it?
“Wow, nakakahiya naman daw sa balat mo,” sabi na lang ni Amber na napapailing na pinagpatuloy ang pagkain.
Ako naman ay napabuntonghininga.
Tumingin ako sa relo ko at napailing na lang din dahil kaunting oras na lang at flight na namin. Pero itong kasama ko ay parang walang naaalala at tuloy lang sa pagkain.
“Excuse me, lodicakes, Master,” pagkuha ko sa atensyon nila at tumigin kay Shinji. “Mga anong oras mo planong umalis tayo? Hindi tayo pwedeng mahuli sa flight, remember?” tanong ko sa kanya.
Napatingin naman siya sa akin and when he was just about to answer ay naunahan siya ni Amber.
“Aalis kayo?” she asked while looking at me. Tumango naman ako.
“Saan naman kayo pupunta nitong hampaslupa?”
“D’yan lang sa Japan,” sagot ko.
I was expecting her to say ‘okay’ or ‘fine’ pero nangunot lang ang noo niya at masama ang tingin nang bumaling kay Shinji.
“Akala ko ba sasamahan ko akong mag-shopping para kina Fifi at Pucci?” tanong niya.
Tumingin din ako kay Shinji na abala lang sa pagnguya sa pagkain niya para hintayin ang sagot niya. He first looked at Amber na nakataas lang ang kilay sa kaniya. Para silang nag-uusap gamit ang mata until he gave me a serious look.
“Hikari, ikaw na lang muna magpunta sa Japan. May naalala pala akong gagawing importante,” he said.
“May gagawin ka ring importante sa Japan, remember?” paalala ko sa kanya.
But all he did was shrug.
“Hoy, chikadorang dugyot, pakialam mo ba? Saka mas importante pa ba iyang lakad n’yo na iyan kaysa sa mga anak nitong negro?” Si lodicakes ang sumagot kaya wala na akong nagawa.
“True, pero kung local ’yan—ops. Ayoko na lang mag-talk,” sagot ni Shinji.
“Duh! Kapag naka-keep up ang Pilipinas sa international films in terms of graphics, who you ka,” Amber said.
Gaya kanina ay silang dalawa lang ang nag-uusap dahil kahit gaano ko pakagustong makisali sa usapan nila ay abala ang isip ko sa pag-aalala sa flight namin ni Shinji.
“K. Five out of ten pa rin rate ko.”
“SML? Saka bakit five lang? Heller, maganda naman plot, okay rin namana ng twist kaya overall, maganda naman. Siguro nasa 9 out of 10 ang rate ko,” saad na naman ni Amber.
“Maganda nga.”
“Oh, bakit five lang?”
“Madilim, eh.”
What?
Nagkatinginan kami ni Amber dahil sa sagot ni Shinji na iyon.
Horror movies were supposed to be frightening, so it seemed like the best way to achieve that goal is to make it gloomy and dark, isn’t it?
“Wow, nakakahiya naman daw sa balat mo,” sabi na lang ni Amber na napapailing na pinagpatuloy ang pagkain.
Ako naman ay napabuntonghininga.
Tumingin ako sa relo ko at napailing na lang din dahil kaunting oras na lang at flight na namin. Pero itong kasama ko ay parang walang naaalala at tuloy lang sa pagkain.
“Excuse me, lodicakes, Master,” pagkuha ko sa atensyon nila at tumigin kay Shinji. “Mga anong oras mo planong umalis tayo? Hindi tayo pwedeng mahuli sa flight, remember?” tanong ko sa kanya.
Napatingin naman siya sa akin and when he was just about to answer ay naunahan siya ni Amber.
“Aalis kayo?” she asked while looking at me. Tumango naman ako.
“Saan naman kayo pupunta nitong hampaslupa?”
“D’yan lang sa Japan,” sagot ko.
I was expecting her to say ‘okay’ or ‘fine’ pero nangunot lang ang noo niya at masama ang tingin nang bumaling kay Shinji.
“Akala ko ba sasamahan ko akong mag-shopping para kina Fifi at Pucci?” tanong niya.
Tumingin din ako kay Shinji na abala lang sa pagnguya sa pagkain niya para hintayin ang sagot niya. He first looked at Amber na nakataas lang ang kilay sa kaniya. Para silang nag-uusap gamit ang mata until he gave me a serious look.
“Hikari, ikaw na lang muna magpunta sa Japan. May naalala pala akong gagawing importante,” he said.
“May gagawin ka ring importante sa Japan, remember?” paalala ko sa kanya.
But all he did was shrug.
“Hoy, chikadorang dugyot, pakialam mo ba? Saka mas importante pa ba iyang lakad n’yo na iyan kaysa sa mga anak nitong negro?” Si lodicakes ang sumagot kaya wala na akong nagawa.
Pero, in fairness, ang ganda ng graphics nila, mukhang kapani-paniwala,” sabi ni Amber. Hanggang ngayon ay iyong movie pa rin na pinanood nila kanina ang topic..
“True, pero kung local ’yan—ops. Ayoko na lang mag-talk,” sagot ni Shinji.
“Duh! Kapag naka-keep up ang Pilipinas sa international films in terms of graphics, who you ka,” Amber said.
Gaya kanina ay silang dalawa lang ang nag-uusap dahil kahit gaano ko pakagustong makisali sa usapan nila ay abala ang isip ko sa pag-aalala sa flight namin ni Shinji.
“K. Five out of ten pa rin rate ko.”
“SML? Saka bakit five lang? Heller, maganda naman plot, okay rin namana ng twist kaya overall, maganda naman. Siguro nasa 9 out of 10 ang rate ko,” saad na naman ni Amber.
“Maganda nga.”
“Oh, bakit five lang?”
“Madilim, eh.”
What?
Nagkatinginan kami ni Amber dahil sa sagot ni Shinji na iyon.
Horror movies were supposed to be frightening, so it seemed like the best way to achieve that goal is to make it gloomy and dark, isn’t it?
“Wow, nakakahiya naman daw sa balat mo,” sabi na lang ni Amber na napapailing na pinagpatuloy ang pagkain.
Ako naman ay napabuntonghininga.
Tumingin ako sa relo ko at napailing na lang din dahil kaunting oras na lang at flight na namin. Pero itong kasama ko ay parang walang naaalala at tuloy lang sa pagkain.
“Excuse me, lodicakes, Master,” pagkuha ko sa atensyon nila at tumigin kay Shinji. “Mga anong oras mo planong umalis tayo? Hindi tayo pwedeng mahuli sa flight, remember?” tanong ko sa kanya.
Napatingin naman siya sa akin and when he was just about to answer ay naunahan siya ni Amber.
“Aalis kayo?” she asked while looking at me. Tumango naman ako.
“Saan naman kayo pupunta nitong hampaslupa?”
“D’yan lang sa Japan,” sagot ko.
I was expecting her to say ‘okay’ or ‘fine’ pero nangunot lang ang noo niya at masama ang tingin nang bumaling kay Shinji.
“Akala ko ba sasamahan ko akong mag-shopping para kina Fifi at Pucci?” tanong niya.
Tumingin din ako kay Shinji na abala lang sa pagnguya sa pagkain niya para hintayin ang sagot niya. He first looked at Amber na nakataas lang ang kilay sa kaniya. Para silang nag-uusap gamit ang mata until he gave me a serious look.
“Hikari, ikaw na lang muna magpunta sa Japan. May naalala pala akong gagawing importante,” he said.
“May gagawin ka ring importante sa Japan, remember?” paalala ko sa kanya.
But all he did was shrug.
“Hoy, chikadorang dugyot, pakialam mo ba? Saka mas importante pa ba iyang lakad n’yo na iyan kaysa sa mga anak nitong negro?” Si lodicakes ang sumagot kaya wala na akong nagawa.
English
Arabic
French
Spanish
Portuguese
Deutsch
Turkish
Dutch
Italiano
Russian
Portuguese (Brazil)
Greek