wala kang life, neh? haha

Ang Babae sa Loob ng Salamin


Kilala ang Baguio sa malamig na simoy ng hangin, mga pino, at mga lumang mansiyon na may dalang kakaibang kasaysayan. Isa na rito ang isang heritage house sa gilid ng Leonard Wood Road na ginawang transient inn.


Dahil off-season noon, si Marco—na nagbabakasyon at gustong lumayo sa ingay ng siyudad—ang nag-iisang bisita sa lumang bahay. Malaki ang kuwarto niya sa ikalawang palapag, may mataas na kisame, sahig na yari sa pinakintab na narra, at isang lumang aparador na may malaking salamin sa gitna.


Alas-tres ng madaling araw nang magising si Marco dahil sa tindi ng lamig. Kahit nakakumot na siya ng makapal, nanunuot pa rin ang ginaw sa kanyang buto. Napansin din niyang namatay ang mga ilaw sa labas ng kuwarto, kaya tanging ang mapusyaw na liwanag ng buwan na pilit tumatagos sa bintana ang nagbibigay-liwanag sa loob.


Habang nakatitig sa kisame, narinig niya ang isang mahinang tunog.


Tok... tok... tok.


Tila may kumakatok sa kahoy. Paglingon niya, galing ito sa malaking aparador.


Kumunot ang noo ni Marco. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa aparador para tignan kung may naiwan siyang gamit sa loob. Nang buksan niya ang mga pinto nito, mga lumang hanger lang at ilang lumang kumot ang naroon. Walang tao.


Pumikit siya at huminga nang malalim dahil sa antok, saka muling lumingon para bumalik sa kama. Ngunit bago pa man siya makahakbang, napahinto siya.


May nakita siyang repleksiyon sa salamin ng aparador.


Isang babae ang nakatayo sa likuran niya. Nakasuot ito ng lumang puting bestida na may bahid ng putik at itim na likido sa laylayan. Ang buhok nito ay gusot-gusot at nakatakip sa kalahati ng mukha. Ngunit ang mas nakakilabot—ang repleksiyon nito sa salamin ay nakatingin nang diretso kay Marco, habang ang tunay na likuran ni Marco ay... walang tao.


Nanigas si Marco. Hindi siya makagalaw o makasigaw. Gusto niyang pumikit, ngunit parang kinitil ng lamig ang bawat galaw ng katawan niya.


Dahan-dahang umangat ang ulo ng babae sa salamin. Sumilip ang isang mata nito mula sa pagitan ng mga buhok—maputi ang balat, dilat na dilat, at walang buhay.


At doon, nagsalita ang babae. Ang boses ay hindi nanggaling sa likod niya, kundi diretsong umalingawngaw sa loob ng sarili niyang isip, malamig at parang yelo na dumadaloy sa kanyang mga ugat:


"Malamig dito sa loob... Isang taon na akong naghihintay ng may papalit sa akin."


Bago pa makapagsalita o makawala sa takot si Marco, biglang uminog ang buong paligid. Ang salamin sa aparador ay parang tubig na lumitaw ang mga alon, at naramdaman niya ang matitinding kamay na humihila sa kanya papasok sa dilim ng salamin.


Kinabukasan, nahanap ng may-ari ng inn ang kuwarto na sarado at tahimik. Walang Marco na nakita sa loob. Ang tanging naiwan ay ang lumang aparador—at ang isang bagong mukha na nakadikit sa loob ng salamin, tahimik na nakatingin sa labas habang umiiyak ng dugo.

Ang Huling Biyahe


Tahimik ang northbound lane ng EDSA nang oras na iyon. Alas-tres ng madaling araw, at halos wala nang dumadaan na sasakyan maliban sa ilang pampasaherong bus na nagmamadaling makauwi sa terminal.


Si Marco, isang operations manager na kakatapos lang ng mahabang shift sa trabaho, ay nagpasyang mag-book ng ride-hailing car pauwi. Pagod na pagod na siya; ang tanging nasa isip niya ay makarating sa kanyang apartment, humiga, at matulog.


Makalipas ang ilang minuto, dumating ang isang itim na sedan. Agad itong lumapit sa kinaroroonan niya. Binuksan ni Marco ang pinto sa likod at sumakay.


"Boss, sa may Guadalupe po tayo," sabi ni Marco habang isinasara ang pinto.


Hindi sumagot ang driver. Naka-face mask ito at suot ang itim na hoodie na may hood na nakatabon sa ulo kaya halos hindi makita ang mukha nito sa dilim ng sasakyan. Tahimik na umabante ang kotse.


Dahil sa sobrang antok, pumikit muna si Marco at sumandal sa upuan. Makalipas ang ilang sandali, nagising siya dahil napansin niyang kakaiba ang andar ng sasakyan. Masyadong mabagal ito, at parang dumaan sila sa isang lugar na lubak-lubak at madilim.


Pagtingin niya sa bintana, nanindig ang balahibo niya. Wala na sila sa EDSA. Ang nasa paligid nila ay mga lumang puno ng akasya na may mga nakabiting lumot. Ang kalsada ay hindi na sementado kundi baku-bakong putik.


"Boss... teka lang po," kinakabahang sabi ni Marco. "Saan po tayo dumaan? Mali yata tayo ng ruta."


Walang imik ang driver. Patuloy lang ito sa pagmamaneho.


Kinabahan na nang tuluyan si Marco. Kinuha niya ang kanyang cellphone para silipin ang GPS app, ngunit nagulat siya nang makitang No Signal ang nakalagay. Wala ring kahit anong ilaw mula sa labas maliban sa mapusyaw na liwanag ng buwan na tumatagos sa makakapal na ulap.


Nang lumingon si Marco sa harap para piliting kausapin ang driver, napansin niya ang isang bagay na nagpakabog sa kanyang dibdib.


Ang rearview mirror ay nakaharap nang diretso sa mukha ng driver. At sa salamin na iyon, nakita niya ang mga mata nito—pula, dilat na dilat, at nakatitig nang diretso sa kanya.


Unti-unting lumingon ang driver paharap kay Marco. Unti-unti ring tinanggal nito ang face mask.


Napalunok si Marco at napaatras nang husto hanggang sa sumiksik siya sa pinto. Ang mukha ng driver... wala itong ilong, walang labi, at ang balat ay tila natutunaw na kandila.


Bago pa man makasigaw si Marco, bumukas nang kusa ang pinto sa tabi niya—kahit mabilis ang takbo ng kotse—at narinig niya ang boses ng driver, basag, malamig, at parang nagmumula sa ilalim ng lupa:


"Sabi ko sa iyo... huwag kang sasakay sa sasakyang walang plaka."

Sino mga single moms dito na tulad ko na patuloy na lumalaban? Virtual hug para sanyong lahat 😊😊

I lost 15lbs in 5 weeks.. more more motivation and self love... kaya ko to!!!